Menopauza w liczbach. Międzynarodowy Dzień Menopauzy przypada 18 października. W chwili obecnej żyje w przybliżeniu 470 milionów kobiet w wieku powyżej 50 lat; ocenia się, zatem że liczba ta wzrośnie do 1,2 miliarda w roku 2030. Uważa się ponadto, że wiek menopauzalny będzie osiągało rocznie 25 milionów kobiet. Leki na bóle mięśni i stawów znajdziesz dzięki stronie KtoMaLek.pl. To darmowa wyszukiwarka dostępności leków w aptekach w Twojej okolicy. 3. Bóle mięśni a choroby. Bóle mięśniowe towarzyszą często infekcjom. To typowy syndrom grypy, rzadziej przeziębienia czy COVID-19. Zwykle pojawia się także: wysoka gorączka, ból stawów Agnieszka Żalińska lekarz 16 stycznia 2018. Zanikowe (atroficzne) zapalenie pochwy i sromu to problem kobiet w okresie menopauzy. W wyniku zmian hormonalnych dochodzi do tak zwanej atrofii, czyli przebudowy nabłonka ścian pochwy, który staje się wyjątkowo cienki. Zwiększa to ryzyko wystąpienia podrażnień i otarć, pojawia się Przyczyną bólu stawów może okazać się: Degeneracja chrząstki stawowej związana z procesem starzenia. Nadmierne obciążenie stawów w wyniku pracy fizycznej lub intensywnego treningu. Zmiany hormonalne, zwłaszcza u kobiet w okresie menopauzy. Predyspozycje genetyczne do schorzeń stawów. Z kolei podawane przez chorych na FB przewlekłe bóle mięśni nie znajdują potwierdzenia w nieprawidłowej aktywności kreatynofosfokinazy. Różnicowanie z depresją. Obraz kliniczny FB pod wieloma względami przypomina depresję, w przebiegu której poza obniżeniem nastroju i napędu występują objawy somatyczne, także ból. Jest on w stanie pomóc także przy kłopotach ze snem, kojąc nasze nerwy i umożliwiając satysfakcjonujący wypoczynek. Regularna aktywność fizyczna a menopauza. Ruch to zdrowie także w przypadku menopauzy. Regularne spacery, jogging czy zwykła jazda na rowerze pozwalają na zmniejszenie bólu mięśni, kości oraz stawów. A1LbI. Napewno was troche dziwi to ze facet zabiera glos w sprawie moja zona wlasnie weszla w ten okres zycia a ja bardzo chce jej pomoc w lagodzeniu mnostwo artykolow na ten temat,wypowiedzi i porad specjalistow i radze stosowac sposob opisany zonie to w zupelnosci Biskind zaobserwowal powiazania miedzy niedoborami witamin z grupy B, a odczuwaniem PMS. Wedlug niego PMS, jak rowniez bardzo obfite miesiaczki i cysty w piersi sa spowodowane przez nadmiar estrogenu wynikajacy z jego niedostatecznego usuwania przez watrobe. Dzieje sie tak z powodu niedoborow witamin z grupy B. W prawidlowych warunkach watroba uzywa witaminy z grupy B i neutralizuje estrogen, usuwajac jego nadmiar z zolcia. Jesli nie masz wystarczajacego poziomu tych witamin, duza ilosc estrogenow nie moze byc unieczynniona przez watrobe. Jesli Twoja watroba jest dodatkowo oslabiona w swoim funkcjonowaniu, rozkladanie estrogenu na obojetne czasteczki tez nie przebiega sprawnie. Rzadko ktora kobieta majaca klopoty hormonalne czy PMS pamieta o zadbaniu o watrobe. Wiadomo z doniesien naukowych, ze estrogen powoduje tzw. cholestaze. Co to takiego? Ten termin oznacza oslabione, utrudnione krazenie zolci. Naturopaci nazywaja taki stan „sluggish liver”, czyli leniwa watroba. Oznacza on pewne zaburzenia jej funkcjonowania, nie polegajace na uszkodzeniu miazszu ( w badaniach poziom enzymow bedzie prawidlowy), a manifestujace sie oslabieniem szybkosci roznorodnych reakcji zachodzacych w watrobie. Czy kobiety czesto dotkniete sa cholestaza? Przypomnijmy sobie ilosc kobiet odczuwajacych pobolewania w prawym podzebrzu po spozyciu ciezkostrawnych posilkow, ilosc kobiet cierpiacych z powodu kamicy pecherzyka zolciowego. Nie zapomnij o prawidlowym funkcjonowaniu watroby, jesli chcesz sprawnie usunac z organizmu nadmiar estrogenow, powodujacy PMS. Tajemnica usuwania nadmiaru estrogenu z organizmu: Witaminy z grupy B, a szczegolnie B6 to konieczny skladnik do unieczynnienia nadmiaru estrogenu z organizmu. Watroba posluguje sie tym skladnikiem w duzych ilosciach, by zwiazac nadmiar estrogenu i usunac z zolcia. Jesli zabraknie witaminy B6, ten wazny proces sie nie dokona z powodu zaklocen „technicznych". Ta sama witamina pomaga wykorzystac magnez w organizmie i wprowadzic go do srodka komorek. Bez jej wystarczajacych ilosci magnez pozostanie we krwi i nie zostanie wykorzystany przez komorki, a jest im bardzo potrzebny, chociazby po to, by zmniejszyc napiecie nerwowe. U kobiet z silnymi objawami PMS poziom magnezu we krwi jest prawidlowy, ale we wnetrzu komorek znacznie obnizony. Pojawiaja sie trudnosci z dostarczeniem magnezu do srodka komorek, moze wlasnie pod wplywem braku witaminy B6?Kazdej kobiecvie cierpiacej na PMS polecam w drugiej polowie cyklu nie zapominac o preparacie zawierajacym komplet witamin i mineralow. Witaminy z gr. B. calcium z magnezem to koniecznosc. No bo po co cierpiec i lykac tabletki przeciwbolowe? Terminem „menopauza” określa się ostatnią miesiączkę w życiu kobiety. Zjawisko to jest spowodowane fizjologicznym wygaśnięciem funkcji jajników. Wkroczenie w okres menopauzalny to bardzo ważne wydarzenie w życiu każdej kobiety wiążące się zarówno z przejściem do następnego etapu życia, jak i szeregiem zmian. Średni wiek wystąpienia menopauzy w Polsce wynosi 50 lat. Objawy wypadowe występują u 40% kobiet tuż przed menopauzą i u 80% kobiet tuż po menopauzie. Zalicza się do nich uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia rytmu snu i czuwania, zaburzenia akcji serca o charakterze kołatania, bole i zawroty głowy, zmienność nastroju, trudność w koncentracji, osłabienie pamięci, depresję. Terminem „menopauza” (z grec. men − miesiąc, pausis − pauza) określa się ostatnią miesiączkę w życiu kobiety. Zjawisko to jest spowodowane fizjologicznym wygaśnięciem funkcji jajników. W okresie pomenopauzalnym występują zaburzenia endokrynne oraz somatyczne i psychoemocjonalne. Średni wiek wystąpienia menopauzy w Polsce wynosi 50 lat. Objawy wypadowe występują u 40% kobiet tuż przed menopauzą i u 80% kobiet tuż po menopauzie. Zalicza się do nich uderzenia gorąca, nocne poty, zaburzenia rytmu snu i czuwania, zaburzenia akcji serca o charakterze kołatania, bóle i zawroty głowy, zmienność nastroju, trudność w koncentracji, osłabienie pamięci, depresję. Dolegliwości te występują z różnym nasileniem u różnych kobiet. Przyczyną tych objawów jest niedobór estrogenów w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. Dodatkowo po menopauzie występuje suchość i atrofia pochwy powodujące dyspareunię, częstsze infekcje dróg moczowo-płciowych czy wysiłkowe nietrzymanie moczu [1]. W celu poprawy jakości życia pacjentki, zmniejszenia nasilenia objawów wypadowych oraz zapobiegania skutkom długotrwałego niedoboru estrogenów w okresie okołomenopauzalnym i menopauzalnym zaleca się stosowanie hormonalnej terapii menopauzalnej (HTM) [2]. Zgodnie ze stanowiskiem The North American Menopause Society (NAMS) podstawowym wskazaniem do zastosowania HTM są nocne poty i uderzenia gorąca [3]. Zgodnie z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego (PTG) terapię hormonalną wieku menopauzalnego powinno się dostosować do oczekiwań kobiety, jej wieku, a więc i czasu trwania okresu menopauzalnego. Istotna jest analiza chorób towarzyszących oraz planowanego czasu stosowania terapii hormonalnej. Kryterium doboru terapii hormonalnej stanowi również preferowana droga podania [2]. Zainteresowanie tematem HTM od połowy XX w. doprowadziło do powstania wielu sprzecznych ze sobą poglądów na temat stosunku korzyści ze stosowania HTM do ryzyka. Zgodnie ze stanowiskiem NAMS i rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Menopauzy i Andropauzy stosunek ten jest najkorzystniejszy przed 60. rokiem życia lub w ciągu 10 lat od ostatniej miesiączki [3, 4].POLECAMY Zgodnie z badaniami znajdującymi się w bazie Cochrane, nie ma skuteczniejszej metody łagodzenia uderzeń gorąca i nadpotliwości niż suplementacja estrogenów. Pogląd ten potwierdza również stanowisko NAMS [3, 4]. Terapia estrogenowa i estrogenowo-progestagenna jest najskuteczniejszą metodą leczenia atrofii pochwy i sromu [3]. Suplementacja ta niesie ze sobą dodatkowo szereg innych korzyści, a mianowicie poprawę nastroju, zmniejszenie ryzyka depresji, bólu mięśni i stawów. Wykazano wpływ estrogenów na satysfakcję z życia seksualnego oraz zaburzenia snu. U kobiet stosujących HTM występuje poprawa stanu skóry i stawów. W przypadku włączenia HTM w niewielkim odstępie czasu po menopauzie spada ryzyko choroby Alzheimera oraz osteoporozy. Odnotowano również spadek ryzyka wystąpienia choroby wieńcowej, zaburzeń gospodarki lipidowej i węglowodanowej oraz spadek ogólnej umieralności kobiet stosujących estrogeny w okresie okołomenopauzalnym i menopauzalnym. W przypadku badań dotyczących terapii estrogenowo-progestagenowej widoczny jest spadek ogólnej umieralności przy braku istotnego wpływu na ryzyko choroby wieńcowej. Wykazano również wzrost częstości chorób serca u kobiet, u których rozpoczęto HTM po 60. roku życia lub po upływie więcej niż 10 lat od ostatniej miesiączki [4]. W przypadku kobiet zgłaszających wyłącznie objawy suchości pochwy i dyspareunii polecana jest miejscowa terapia estrogenowa jako skuteczniejsza od ogólnej i niewymagająca dodatku komponenty progestagennej [3, 4]. Składowa progestagenna HTM ma za zadanie wyłącznie ochronę przed przerostem i rakiem endometrium, w związku z czym po histerektomii zaleca się stosowanie estrogenów w monoterapii [4]. Asendrych i Deptała [5] zwracają uwagę na fakt, że onkologiczne skutki niepożądane są obserwowane najczęściej po 5 latach stosowania. W związku z powyższym autorzy wskazują na 3 lata jako bezpieczny okres stosowania HTM pozwalający złagodzić objawy menopauzy w czasie występowania najsilniejszych objawów, zachowując bezpieczeństwo onkologiczne [5]. Należy dążyć do stosowania najniższej skutecznej dawki w odniesieniu zarówno do składowej estrogennej, jak i progestagennej, co zwiększa bezpieczeństwo stosowania terapii hormonalnej przy zachowaniu tego samego poziomu skuteczności [3, 4]. Niższa dawka składowych hormonalnych zmniejsza ryzyko mastalgii, wystąpienia objawów ubocznych oraz pozwala na dłuższe stosowanie terapii hormonalnej. Istotne jest niższe ryzyko raka sutka, powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz mniejsze obciążenie metabolizmu wątroby przy stosowaniu niskodawkowej terapii hormonalnej. Wskazania do stosowania terapii hormonalnej obejmują wystąpienie objawów wypadowych, leczenie atrofii urogenitalnej oraz profilaktykę lub leczenie osteopenii i osteoporozy. Zgodnie ze stanowiskiem PTG, rozpoczynając terapię hormonalną należy stosować 1 mg estradiolu doustnie, 50 mg 17-beta-estradiolu na dobę z jednego plastra lub 0,3 mg estrogenów skoniugowanych doustnie [2]. Również Rekomendacje Polskiego Towarzystwa Menopauzy i Andropauzy podają konieczność stosowania HTM w najmniejszych skutecznych dawkach. Za dawkę standardową uznano 2 mg estradiolu stosowanego doustnie lub 50 µg przezskórnie. Dawka niska to 1 mg estradiolu doustnie lub 25−37,5 µg przezskórnie. Dawka ultraniska ustalona została na poziomie 0,5 mg estradiolu doustnie i 14 µg przez- skórnie [4]. Z licznych badań oceniających bezpieczeństwo stosowania HTM wynika, że może być ona stosowana przez zdrowe kobiety w celu poprawy jakości życia, łagodzenia objawów menopauzy i zmniejszenia ryzyka osteoporozy. Wykluczono profilaktyczne działanie w zakresie choroby niedokrwiennej serca [5]. Zgodnie ze stanowiskiem NAMS całkowite ryzyko płynące ze stosowania HTM jest niewielkie. Towarzystwo to wymienia liczne czynniki wpływające na bezpieczeństwo stosowania HTM. Wśród nich znajduje się czas stosowania HTM, rodzaj składowych estrogenowych i progestagennych, droga podania, choroby ogólnoustrojowe, wiek rozpoczęcia się okresu menopauzy oraz uprzednio stosowana terapia hormonalna. Zalecane jest włączenie HTM w krótkim czasie po wystąpieniu objawów menopauzy [3]. W celu oceny bezpieczeństwa stosowania HTM należy przeanalizować kolejno najważniejsze mechanizmy działania terapii hormonalnej odnośnie do ewentualnych korzyści i ryzyka. Osteoporoza Przyczyną 75% przypadków osteoporozy jest hipoestrogenemia [6]. Wykazano zmniejszenie ryzyka złamań osteoporotycznych oraz zwiększenie gęstości mineralnej kości podczas stosowania HTM [3, 5]. Choroby sercowo-naczyniowe (ChSN) Kobiety w wieku pomenopauzalnym stanowią grupę podwyższonego ryzyka chorób układu krążenia. Ochronne działanie estrogenów w aspekcie chorób układu sercowo-naczyniowego potwierdza wiele badań [6, 7]. Wiele badań potwierdza też nasilenie procesów miażdżycowych wskutek niedoboru estrogenów [7]. U kobiet, u których wystąpiła wcześniejsza menopauza, wykazano wzrost ryzyka sercowo-naczyniowego. Ryzyko to występuje niezależnie od takich czynników, jak palenie tytoniu, zaburzenia gospodarki lipidowej, otyłość i nadciśnienie tętnicze. Pozytywny wpływ estrogenów na układ sercowo-naczyniowy wynika z rozszerzania naczyń krwionośnych, poprawy parametrów lipidowych, zwiększenia wrażliwości tkanek na insulinę oraz wpływu na proces krzepnięcia. W latach 90. XX w. wykazano spadek ryzyka ChSN o 50% podczas stosowania HTM. W 1996 i 1997 r. w badaniach Nurses’Health Study wykazano korzystny wpływ kardioprotekcyjny HTM. Badania HERS I i II nie wykazały korzystnego wpływu HTM na układ sercowo-naczyniowy [7]. Składowa progestagenna terapii hormonalnej jest odpowiedzialna za wzrost ryzyka sercowo-naczyniowego. Gestageny wykazujące aktywność androgenną mogą wywoływać skurcz naczyń, doprowadzając do powikłań sercowo-naczyniowych oraz zmniejszać korzystny efekt estrogenów w zakresie gospodarki lipidowej. Obecnie wśród dostępnych gestagenów brak jest substancji całkowicie bezpiecznej dla układu sercowo-naczyniowego [8]. Hormonalna terapia menopauzalna nie może być uznana za działanie profilaktyczne w zakresie chorób sercowo-naczyniowych. Dodatkowo potwierdzono wzrost ryzyka zawału mięśnia sercowego oraz udaru niedokrwiennego mózgu podczas stosowania HTM [5]. Suchecka-Rachoń i wsp. zwracają uwagę na kontrowersje dotyczące wypływu HTM na układ sercowo-naczyniowy [6]. Hormonalna terapia menopauzalna nie jest zalecana jako jedyna i podstawowa terapia zapobiegająca chorobie wieńcowej. Nie wykazano wzrostu ryzyka choroby wieńcowej przy rozpoczęciu HTM w wieku 50−59 lat lub w ciągu 10 lat od pierwszych objawów menopauzy. Widoczny jest jednak wzrost tego ryzyka w przypadku rozpoczęcia terapii w wieku późniejszym. Istnieją doniesienia o wolniejszym tempie powstawania uwapnionych blaszek miażdżycowych i spadku ryzyka choroby wieńcowej w przypadku wdrożenia terapii estrogenowej w krótkim czasie po wystąpieniu objawów menopauzy. Hormonalna terapia menopauzalna nie jest zalecana w pierwotnej i wtórnej profilaktyce udaru mózgu [3]. Brak ewidentnego pozytywnego wpływu HTM na układ sercowo-naczyniowy wynika najprawdopodobniej z polimorfizmu genów kodujących receptory estrogenowe. Około 80% kobiet posiada allel T genu kodującego receptory estrogenowe, przez co receptory te są znacznie mniej wrażliwe na estrogeny. W tej grupie kobiet występuje również większe ryzyko chorób sercowo-naczyniowych [7]. Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ) Progestageny posiadające duże powinowactwo do receptora glukokortykoidowego zwiększają naczyniową aktywność pro koagulacyjną, doprowadzając do wzrostu ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej [8]. Stosowanie HTM powoduje wzrost ryzyka ŻChZZ [5]. W badaniu HERS I i II wykazano ponad dwukrotny wzrost ryzyka ŻChZZ podczas stosowania estrogenów w połączeniu z octanem medroksyprogeste- ronu [3, 9]. Wzrost ryzyka jest szczególnie widoczny w przypadku kobiet z ŻChZZ w wywiadzie lub mutacją czynnika V Leiden [3]. Hormonalna terapia menopauzalna zwiększa ryzyko wystąpienia udarów mózgu i ŻChZZ, jednak wyjściowo ryzyko to przed 60. rokiem życia jest niskie. Ryzyko ŻChZZ wzrasta z wiekiem, wskaźnikiem masy ciała (body mass index – BMI) oraz dawką estrogenów, natomiast nie wzrasta wraz z czasem stosowania HTM (jest największe w pierwszym roku stosowania HTM). Wykonanie badań w kierunku trombofilii zaleca się u kobiet z obciążonym wywiadem własnym i rodzinnym [4]. Wykazano mniejsze ryzyko ŻChZZ w przypadku stosowania HTM przezskórnej niż doustnej. Ryzyko to spada również przy stosowaniu niskodawkowej HTM [3]. W etiopatogenezie raka piersi, jajnika i endometrium hormony steroidowe odgrywają kluczową rolę na różnych etapach karcenogenezy. Z powyższego faktu wynika wzrost zainteresowania ryzykiem zachorowania na te nowotwory wśród kobiet stosujących HTM [5]. Rak piersi Fakt, że rak piersi jest nowotworem hormonozależnym, wywołuje obawy odnośnie do stosowania HTM u kobiet, które w przeszłości chorowały na ten nowotwór. Nawet po 10 latach przeżycia istnieje możliwość wyindukowania raka w drugiej piersi lub pobudzenia komórek nowotworowych piersi wcześniej zajętej ogniskiem raka. Pacjentkom, które mają w wywiadzie raka piersi, nie zaleca się stosowania HTM [5]. Istotnym aspektem bezpieczeństwa stosowania terapii hormonalnej jest ryzyko raka piersi. Progestageny nasilają zależną od estrogenów proliferację tkanki gruczołu piersiowego. W grupie kobiet przewlekle stosujących estrogenowo-progestagenową terapię hormonalną zauważono niewielkie zwiększenie ryzyka zachorowania na raka piersi przy braku wzrostu poziomu umieralności [8]. Udowodniono, że wraz ze zwiększeniem stężenia estrogenów we krwi spada okres bezobjawowy w raku piersi. W grupie kobiet stosujących HTM wykazano większy odsetek raków piersi o wysokim stopniu zróżnicowania, mniejszym stopniu złośliwości oraz wolniejszym przebiegu klinicznym [5]. Badania wykazują niekorzystny wpływ octanu medroksyprogesteronu w terapii hormonalnej w kontekście raka sutka. Progestageny należące do grupy selektywnych modulatorów enzymów metabolizmu estrogenów (SEEM) zmniejszają miejscowe wytwarzanie estrogenów w gruczole piersiowym. Zestawienie estradiolu z dydrogesteronem jest jedyną kombinacją estrogenowo-progestagenną, wobec której wykazano korzystny wpływ w aspekcie raka piersi. Udowodniono w badaniach hamowanie proliferacji oraz wzrost apoptozy komórek raka piersi. Zgodnie z powyższym zaleca się stosowanie niskich dawek progestagenów dobranych indywidualnie do potrzeb pacjentki i jej wyjściowego narażenia na raka piersi [8]. Polskie Towarzystwo Menopauzy i Andropauzy zwraca uwagę na wyraźnie większy wzrost ryzyka raka piersi w przypadku stosowania progestagenów niż estrogenów. Ryzyko raka piersi związane jest ze stosowaniem progestagenów w HTM i wzrasta wraz z czasem stosowania HTM, jednak pozostaje porównywalne ze wzrostem ryzyka wskutek wzrostu masy ciała po menopauzie o 5 kg i regularnego spożywania wysokoprocentowego alkoholu. W odniesieniu do raka piersi wykazano większe bezpieczeństwo terapii sekwencyjnej niż ciągłej oraz stosowania progesteronu i dydroprogesteronu. W przypadku stosowania monoterapii estrogenowej nie obserwowano wzrostu ryzyka raka piersi podczas stosowania HTM przez 7 lat oraz niewielki wzrost przy 15 latach stosowania HTM. Jedynymi rekomendacjami sugerującymi potrzebę ograniczenia czasu stosowania HTM estrogenowo-progestagenowej do 4−5 lat są rekomendacje NAMS. Zgodnie z rekomendacjami International Menopause Society (IMS), British Menopause Society (BMS) i American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG), nie ma ograniczenia czasu stosowania HTM zależącego wyłącznie od indywidualnego stosunku ryzyka do korzyści. Stosowanie HTM u kobiet, które przebyły leczenie raka piersi, nie jest zalecane ze względu na wzrost ryzyka raka piersi [4]. Badanie Women’s Health Initiative (WHI) wskazuje na brak wzrostu ryzyka raka piersi u kobiet stosujących estrogenową terapię zastępczą (ETZ) przy średnim okresie stosowania 7 lat. Dodatkowo badania wykazują spadek ryzyka w 3 kategoriach: częstość występowania raka przewodowego, miejscowe zaawansowanie procesu nowotworowego i rozpoznanie raka w ciągu 6 miesięcy od zakończenia ETZ. Wykazano jednak wzrost ryzyka raka piersi w przypadku stosowania ETZ dłużej niż 10 lat [3]. Wzrost ryzyka zachorowania na inwazyjnego raka piersi w 5. roku stosowania HTM jest na granicy istotności statystycznej. Czas stosowania HTM ma wpływ na wzrost ryzyka raka piersi. Stosowanie terapii estrogenowo-progestagennej powoduje większy wzrost ryzyka zachorowania na raka piersi niż stosowanie samych estrogenów [5]. Zgodnie ze stanowiskiem NAMS, po 3−5 latach stosowania terapii estrogenowo-progestagennej następuje wzrost ryzyka raka piersi. W przypadku rozpoczęcia HTM tuż po wystąpieniu pierwszych objawów menopauzy występuje większy wzrost ryzyka zachorowania na raka piersi niż w przypadku rozpoczęcia terapii po 5 latach. W przypadku odstawienia HTM ryzyko raka piersi nieznacznie spada po 3 latach [3]. Rak endometrium Rak endometrium jest nowotworem stymulowanym przez estrogeny [5]. Zgodnie z rekomendacjami PTG, w związku ze wzrostem ryzyka przerostu i raka endometrium podczas stosowania estrogenów w monoterapii u kobiet z zachowaną macicą, bezwzględnie należy stosować komponentę progestagenną. Zalecenia te pokrywają się również ze stanowiskiem NAMS [3, 6, 8]. Stosowanie terapii estrogenowo-progestagennej nie powoduje wzrostu ryzyka raka endometrium. Nie wykazano wzrostu ryzyka nawrotu raka endometrium podczas stosowania HTM u kobiet chorujących wcześniej na ten nowotwór. Interesujący jest fakt spadku zachorowalności na raka endometrium w grupie kobiet stosujących HTM. Pomimo powyższych obserwacji z powodu braku badań prospektywnych i z randomizacją u kobiet z rakiem endometrium w wywiadzie zaleca się w pierwszej kolejności stosowanie leczenia niehormonalnego. Nieskuteczność leczenia pozwala na zastosowanie HTM z zachowaniem środków ostrożności w postaci regularnej, wnikliwej kontroli [5]. Zgodnie z zaleceniami NAMS, nie zaleca się stosowania HTM w przypadku raka endometrium w wywiadzie [3]. Mięsak podścieliskowy macicy Mięsak podścieliskowy macicy jest nowotworem posiadającym bardzo dużą liczbę receptorów estrogenowych i progesteronowych, w związku z czym jest uznawany za nowotwór silnie hormonozależny. Stosowanie estrogenów jest przeciwwskazane u kobiet z mięsakiem podścieliskowym w wywiadzie ze względu na stwierdzane odległe nawroty choroby po stymulacji estrogenowej. Obserwowane były regresje guza po zastosowaniu gestagenów i antyestrogenów. W związku z powyższym zaleca się stosowanie octanu megestrolu, octanu medroksyprogesteronu lub selektywnych modulatorów receptora estrogenowego w przypadku mięsaka podścieliskowego macicy w wywiadzie [5]. Rak jelita grubego Stosowanie HTM powoduje spadek ryzyka zachorowania na raka jelita grubego już po 3 latach stosowania, choć mechanizm działania nie jest znany [5]. Rak jajnika Badania wskazują na związek częstości raka jajnika ze stymulacją gonadotropinami. Niedobór estrogenów występuje u niemal wszystkich kobiet po leczeniu raka jajnika ze względu na schemat leczenia łączący leczenie chirurgiczne z chemioterapią. Prospektywne, badanie z randomizacją przeprowadzone wśród kobiet leczonych w przeszłości na raka jajnika nie wykazało zmniejszenia okresu wolnego od choroby ani negatywnego wpływu na czas całkowitego przeżycia. Przeprowadzone wcześniej badania retrospektywne pokazały tożsame wyniki. W związku z powyższym należy stwierdzić, że HTM może być bezpiecznie stosowana u kobiet z rakiem jajnika w wywiadzie [5]. Nie stwierdzono wpływu HTM na zachorowalność na inne nowotwory, w tym hormonozależnego raka szyjki macicy [5]. Towarzystwo NAMS podaje rzadko lub bardzo rzadko występujący związek pomiędzy stosowaniem HTM a wzrostem ryzyka raka jajnika [3]. Rak płuc Nie wykazano jasnych dowodów na wzrost ryzyka raka płuc podczas stosowania HTM, jednak zaleca się zaprzestanie palenia tytoniu [3]. Zaburzenia gospodarki lipidowej, węglowodanowej, elektrolitowej Wpływ estradiolu na komórki wątroby polega na zmianie w syntezie lipoprotein, niektórych białek układu krzepnięcia, zmniejszenia stężenia cholesterolu [10]. Aktywność androgenna progestagenów powoduje indukcję nietolerancji glukozy i hiperinsulinemię. Aktywność mineralokortykosteroidowa większości progestagenów powoduje zatrzymanie jonów sodu i wody w organizmie, podwyższając ciśnienie krwi [8]. Hormonalna terapia menopauzalna nie powinna być stosowana jako jedyna metoda profilaktyki cukrzycy u kobiet w wieku okołomenopauzalnym [3]. Proces poznawczego starzenia się i otępienia Hormonalna terapia menopauzalna nie jest zalecana jako jedyna metoda profilaktyki zaburzeń poznawczych i otępienia niezależnie od wieku pacjentki. Nie zaleca się również stosowania HTM w celu zwiększenia sprawności funkcji poznawczych młodszych kobiet po menopauzie w przypadku zachowanych jajników. Dodatkowo przy braku udowodnionego pozytywnego wpływu na funkcje poznawcze u młodszych kobiet wykazano wzrost ryzyka otępienia u kobiet po 65. roku życia stosujących HTM. Skuteczność HTM w leczeniu choroby Alzheimera nie została potwierdzona [3]. Uważa się jednak, że niedobór estrogenów w okresie pomenopauzalnym zwiększa ryzyko choroby Alzheimera [6]. Odmiennie sprawa wygląda w grupie kobiet z przedwczesną menopauzą lub chirurgiczną menopauzą. Większość badań potwierdza ochronne działanie HTM w zakresie profilaktyki choroby wieńcowej oraz wskazuje na korzystniejszy wskaźnik korzyści do ryzyka w tej grupie kobiet [3, 7]. Zakończenie Możliwe są różne sposoby podaży HTM pozwalające zoptymalizować stosunek korzyści do ryzyka. Wyróżnia się drogę podania doustną, przezskórną, dopochwową i domięśniową. W Polsce niedostępne są pierścienie dopochwowe ani implanty podskórne wydzielające wyłącznie estradiol. Systemy wewnątrzmaciczne wydzielające lewonorgestrel umożliwiają podanie miejscowe progestagenów. Najpowszechniejsze jest jednak podanie doustne, mające korzystny wpływ na gospodarkę lipidową, jednak zwiększające ryzyko ŻChZZ. Hormonalna terapia menopauzalna może być podawana przezskórnie w postaci plastrów (zawierających estrogeny lub estrogeny w połączeniu z progestagenami), żeli (zawierających estradiol) i aerozolu (zawierającego estradiol). Istnieje uzasadnienie podaży przezskórnej, miejscowej i domięśniowej związane ze zmniejszeniem ryzyka powikłań ogólnoustrojowych. Przyjęto brak wzrostu ryzyka ŻChZZ i gęstości mammograficznej podczas stosowania terapii przezskórnej. W przypadku stosowania terapii dopochwowej nie występują przeciwwskazania bezwzględne, nie odnotowano też negatywnego wpływu na proliferację śluzówki jamy macicy [4]. Towarzystwo NAMS zwraca uwagę na brak przewagi stosowania HTM ogólnoustrojowo. Podaż progestagenów drogą przezskórną ani w postaci systemów domacicznych nie jest zalecana zgodnie ze stanowiskiem NAMS [3]. W celu zwiększenia bezpieczeństwa HTM zalecane jest wykonanie badań wstępnych. Należą do nich zebranie wywiadu osobistego i rodzinnego, badanie ginekologiczne, pobranie cytologii, ultrasonografia przezpochwowa, palpacyjne badanie piersi z analizą wcześniejszych badań obrazowych. Dodatkowo można oznaczyć poziom glikemii, cholesterolu całkowitego, hormonu folikulotropowego (FSH), estradiolu, hormonu antymüllerowskiego (AMH), hormonu tyreotropowego (TSH), transaminaz, bilirubiny, parametrów układu krzepnięcia. Przydatne może okazać się wykonanie badania ultrasonograficznego narządów jamy brzusznej, ocena układu żylnego kończyn dolnych, badanie tętnic szyjnych, badanie predyspozycji genetycznych do wystąpienia raka piersi i jajnika, badanie densytometryczne [4]. Zgodnie z zaleceniami NAMS, istotne przy podejmowaniu decyzji jest zebranie wywiadu ukierunkowane na udar mózgu, chorobę wieńcową, ŻChZZ, osteoporozę, czynniki ryzyka raka piersi i mammografię. Dodatkowo podkreślana jest rola badania przedmiotowego [3]. Suchecka-Rachoń i wsp. wskazują na celowość rozważenia wskazań i przeciwwskazań przed włączeniem HTM, przeprowadzenia badania ginekologicznego, pomiaru ciśnienia tętniczego krwi, oznaczenia glikemii i stężenia lipidów, wykonania mammografii i badania ultrasonograficznego [6]. W celu monitorowania HTM zaleca się po 3−4 miesiącach stosowania wykonanie badań kontrolnych. Następnie wymaga się regularnych kontroli ginekologicznych co roku. Konieczne jest zebranie wywiadu, ocena skutków ubocznych, pomiar ciśnienia tętniczego i masy ciała oraz badanie ginekologiczne i palpacyjne piersi. Pacjentka powinna być dodatkowo skierowana na badanie mammograficzne. Zaleca się wykonanie badania cytologicznego minimum raz na 3 lata. Badanie ultrasonograficzne nie jest wymagane. Nie rzadziej niż co 5 lat należy oznaczyć poziom glukozy we krwi oraz cholesterolu całkowitego [4]. Zgodnie z zaleceniami Brytyjskiego Towarzystwa Menopauzy (BMS) i Women’s Health Concern, decyzję dotyczącą stosowania HTM każda kobieta powinna podjąć samodzielnie po przedstawieniu jej wszystkich możliwych korzyści i zagrożeń płynących z jej stosowania. Powinno się udzielić pełnej informacji na temat metod alternatywnych oraz zmiany stylu życia. Należy indywidualnie dobierać dawkę oraz schemat i czas trwania leczenia z przeprowadzaniem corocznej oceny stosunku korzyści i ryzyka. Towarzystwa naukowe zwracają uwagę na dobry stosunek korzyści do ryzyka płynącego ze stosowania HTM u kobiet przed 60. rokiem życia. Po 60. roku życia zaleca się przezskórne podawanie niższych dawek [7]. Piśmiennictwo: Suchecka-Rachoń K., Rachoń D. Rola hormonalnej terapii zastępczej u kobiet w okresie pomenopauzalnym. Choroby Serca i Naczyń 2005; 2 (3): 115−124. Rekomendacje Zarządu Głównego PTG w sprawie stosowania terapii hormonalnej wieku menopauzalnego. Stanowisko NAMS w sprawie hormonalnej terapii zastępczej u kobiet po menopauzie, Ginekologia po Dyplomie 2010; 7: 61−63. Rekomendacje Polskiego Towarzystwa Menopauzy i Andropauzy na temat hormonalnej terapii menopauzy. Przegląd Menopauzalny 2014; 18 (1): 1−8. Asendrych A., Deptała A. Hormonalna terapia zastępcza w nowotworach hormonozależnych. Współczesna Onkologia 2004; 8 (2): 81−85. Suchecka-Rachoń K., Rachoń D. Rola hormonalnej terapii zastępczej u kobiet w okresie pomenopauzalnym. Choroby Serca i Naczyń 2005; 2 (3): 115−124. Lesiak M., Ropacka-Lesiak M., Podkowa N. Hormonalna terapia zastępcza a choroby układu sercowo-naczyniowego. Ginekol. Pol. 2016; 87: 59−64. Rekomendacje PTG dotyczące stosowania progestagenów w HTZ. Dębski R. Hormonalna terapia zastępcza a choroby naczyń tętniczych. Przegl. Menopauz. 2006; 5: 274−279. Dębski R. Antykoncepcja hormonalna a HTZ. Borgis, Nowa Medycyna 2004: 1. Od roku odczuwam ból stóp ,gdy dlużej siedzę lub leżę gdy mam wstać to ból jest mocny muszę go rozchodzić jest nadal odczuwalny tyle że mniejszy. Jestem w okresie menopauzy od roku. KOBIETA, 52 LAT 4 miesiące temu Bóle kręgosłupa Spędzamy zbyt wiele czasu w pozycji siedzącej. Prowadzi to do bólu pleców. Warto wstać,przejść się. Zredukujemy wtedy dolegliwości bólowe kręgosłupa. Witam serdecznie, wiele kobiet w okresie menopauzy narzeka na bóle stawów i mięśni, które mogą być związane ze zmianami, jakie zachodzą w organizmie kobiety w tym trudnym czasie. Kobieta może więc odczuwać nie tylko dolegliwości bólowe nóg, ale również sztywność oraz napięcie, które nasila się po przebudzeniu oraz dłuższym siedzeniu. Aby jednak mieć pewność, że dolegliwości, które Pani odczuwa związane są z menopauzą należy wykluczyć inne możliwe przyczyny takiego samopoczucia. Należy więc udać się do lekarza, który wykluczy choroby zwyrodnieniowe czy też problemy żylno-krążeniowe oraz inne schorzenia, jakie może sygnalizować ból stóp. Więcej na ten temat pod linkiem: Przypominamy, że udzielane informacje stanowią jedynie informację poglądową. W celu uzyskania diagnozy oraz zaplanowania leczenia, prosimy o zasięgnięcie osobistej porady lekarskiej. 0 Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych znajdziesz do nich odnośniki: Ból stóp, kolan i łokci oraz okres przekwitania – odpowiada Lek. Izabela Ławnicka Ból obu stóp u 28-łatka – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska Ból i opuchlizna stóp od 7 lat – odpowiada Lek. Witold Miecznikowski O czym świadczy ból mięśni ud? – odpowiada Lek. Jerzy Bajko Ustawienie stóp do zewnątrz i bóle stawów – odpowiada Lek. Małgorzata Horbaczewska Silny ból stawów tuż przy kostkach u stóp – odpowiada Małgorzata Panek Xo mogą znaczyć bóle stawów biodrowych i pachwin? – odpowiada Lek. Tomasz Kowalczyk Ból stóp i łydek u 43-latki – odpowiada Magdalena StusiĹska Co może znaczyć taki ból dłoni? – odpowiada Redakcja abcZdrowie Co może znaczyć taki ucisk w odcinku lędźwiowym? – odpowiada Redakcja abcZdrowie artykuły Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) mogą być objawem wielu chorób, nie tylko samych mięśni, lecz także schorzeń układu nerwowego, infekcji wirusowych (np. grypy) i chorób ogólnoustrojowych (np. niedoczynności tarczycy). Dowiedz się, co oznaczają bóle mięśni i stawów. Elektrostymulacja na wzmocnienie mięśni Spis treściBóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - ostre infekcje wirusoweBóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - choroby reumatyczneBóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - boreliozaBóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - zespół przewlekłego zmęczeniaBóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - niedoczynność tarczycyBóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - zespół bólu mięśniowo-powięziowego (fasciomialgia)Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - zespół niespokojnych nógBóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - zapalenie kaletki maziowejBóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - urazyBóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - niedobór potasu Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) mogą być objawem wielu chorób. Najczęstszymi przyczynami bólu mięśni i stawów są przeciążenia, nadmierne rozciąganie i urazy. Jednak pacjenci najczęściej zgłaszają się do lekarza z bólem przewlekłym, którego przyczyną mogą być schorzenia nie tylko samych mięśni, lecz także układu nerwowego, infekcje i choroby ogólnoustrojowe. Ból mięśniowy może mieć charakter ograniczony lub uogólniony. Zlokalizowany ból mięśniowy może dotyczyć jednego mięśnia lub grupy mięśniowej. Z kolei ból stawów zwykle jest wynikiem toczącego się w ich obrębie zapalenia. Staw jest wtedy również obrzęknięty, skóra nad nim jest zaczerwieniona i cieplejsza od otaczających tkanek, może występować upośledzenie ruchomości stawu. Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - ostre infekcje wirusowe Bóle mięśniowo-stawowe są także jednym z objawów chorób wirusowych. Mogą się pojawić w przebiegu grypy - bóle mięśniowo-stawowe są bardzo silne, a dodatkowo towarzyszy im osłabienie mięśni. Chorzy często skarżą się na „ból całego ciała”, który utrudnia im wykonywanie nawet prostych czynności przeziębienia - w przebiegu przeziębienia bóle mięśniowo-stawowe są słabsze niż przy grypie, nie obejmują całego ciała, uniemożliwiając codzienne funkcjonowanie. Zwykle ustępują po kilku dniach trwania infekcji, a nie utrzymują się przez cały okres choroby (jak ma to miejsce w przypadku grypy) różyczki (w okresie zwiastunowym) - różyczka zaczyna się utrzymującymi się przez kilka dni objawami przypominającymi grypę: złym samopoczuciem, bólem głowy i mięśni, ewentualnie zapaleniem gardła, suchym kaszlem, katar,em zapaleniem spojówek ospy wietrznej - bóle mięśni i stawów pojawiają się na 1-2 dni przed wysypką. Objawami towarzyszącymi są ogólne złe samopoczucie, bóle głowy, bóle gardła, biegunka oraz niewysoka gorączka. Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - choroby reumatyczne zapalenie wielomięśniowe i zapalenie skórno-mięśniowe - choroba może zaatakować każdy mięsień, także mięsień sercowy i dróg oddechowych, doprowadzając do ich osłabienia. W przypadku tej drugiej choroby atakowana jest także skóra. Charakterystycznymi objawami są osłabienie mięśni (zwłaszcza ramion i ud), bólami stawów i sztywnością poranną. W przypadku zapalenia skórno-mięśniowego dodatkowo pojawiają się zmiany na skórze, głównie rumień fibromialgia - objawia się uczuciem wyczerpania, osłabieniem odporności, poważnymi zaburzeniami snu, powiększeniem węzłów chłonnych, zesztywnieniem rano, bólami mięśni i kości w całym ciele. Mogą pojawić się także kłopoty z jelitami (od zaparcia do biegunki) polimialgia reumatyczna atakuje mięśnie szyi i karku, a także obręczy barkowej i biodrowe, co objawia się utrzymującym się dłużej niż 2 tygodnie bólem mięśni szyi i karku, obręczy barkowej i biodrowej (zwłaszcza przy ich ucisku). Pojawia się także sztywność tej grupy mięśni po małej aktywności ruchowej lub unieruchomieniu (najczęściej rano, po wstaniu z łóżka) reumatoidalne zapalenie stawów - na początku pojawiają się objawy przypominające grypę, takie jak uczucie osłabienia, stan podgorączkowy, ból mięśni, utrata apetytu a także zmniejszenie masy ciała. Potem pojawiają się ból i sztywność poranna stawów, obrzęki stawów, tkliwość stawu na ucisk, ograniczenie jego ruchomości i deformacja stawów Inne choroby reumatyczne, którym może towarzyszyć ból mięśni i stawów to zesztywniające zapaleni stawów kręgosłupa, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, choroba Stilla, zespół Sjogrena, ostra gorączka reumatyczna. Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - borelioza Na boreliozę wskazują rumień wędrujący, gorączka, złe samopoczucie, bóle głowy, bóle mięśni, które wystąpiły w ciągu kilku dni lub tygodni od ukąszenia przez kleszcza. Objawy zapalenia stawu (w tym dolegliwości bólowe) pojawiają się w późniejszym stadium choroby. Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - zespół przewlekłego zmęczenia Charakteryzuje się uogólnionym bólem mięśniowym oraz dominującym uczuciem ogólnego zmęczenia z towarzyszącym osłabieniem mięśni, które utrzymuje się co najmniej pół roku. Mogą pojawić się także stany podgorączkowe, zasłabnięcia, zawroty i bóle głowy. Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - niedoczynność tarczycy W przebiegu niedoczynności tarczycy mogą pojawić się objawy ze strony narządu ruchu, takie jak osłabienie, sztywność i ból mięśni, głównie tzw. proksymalnych (obręczy barkowej i biodrowej). Powoduje to problemy z chodzeniem po schodach, wstawaniem z pozycji siedzącej, wykonywaniem czynności higienicznych, takich jak golenie się, czesanie włosów. Mogą pojawić się także bolesne skurcze mięśni, które narastają po wysiłku fizycznym i narażeniu na niskie temperatury. Charakterystyczny jest także ból, tkliwość, ograniczenie ruchomości oraz obrzęk w okolicy nadgarstka związany z zapaleniem pochewek ścięgien mięśni zginaczy palców. Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - zespół bólu mięśniowo-powięziowego (fasciomialgia) To ból ograniczony do jednego lub kilku mięśni, najczęściej przykręgosłupowych, szczególnie w odcinku lędźwiowym, ponadto w obręczy biodrowej i barkowej. Może także dotyczyć mięśni głowy i szyi. Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - zespół niespokojnych nóg Charakterystyczna jest nagląca potrzeba poruszania nogami, spowodowana niepokojem lub nieprzyjemnymi odczuciami w nogach. Dolegliwości te obserwuje się zazwyczaj podczas wypoczynku (najczęściej wieczorem i nocą), a ustępują w czasie ruchu (spacerowanie, naciągnięcie mięśni). Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - zapalenie kaletki maziowej Bóle mięśni i stawów są też objawem zespołów dotyczących struktur okołostawowych, takich jak zapalenie kaletki maziowej, nadkłykcia, powięzi, ścięgna lub jego pochewki. W tych przypadkach ból występuje przy określonych ruchach w danym stawie lub miejscowa tkliwość i obrzęk nad kaletką maziową lub przyczepem ścięgna. W spoczynku lub przy minimalnym ruchu brak objawów. Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - urazy Bóle mięśniowo-stawowe mogą być także wynikiem urazów, np. naciągnięciem mięśnia, skręcenia i zwichnięcia stawów. Bóle mięśni i stawów (mięśniowo-stawowe) - niedobór potasu Bóle mięśni i stawów mogą być również jednym z objawów niedoboru potasu. Pierwiastek ten jest odpowiedzialny za prawidłową pracę mięśni, także serca. Przy jego niedoborze pojawiają się bóle i skurcze mięśni (zwłaszcza nóg), nieregularne bicie serca, podenerwowanie lub zmęczenie. Dziennikarka specjalizująca się w tematyce zdrowotnej, a zwłaszcza obszarach medycyny, ochrony zdrowia i zdrowego odżywiania. Autorka newsów, poradników, wywiadów z ekspertami i relacji. Uczestniczka największej Ogólnopolskiej Konferencji Medycznej "Polka w Europie", organizowanej przez Stowarzyszenie "Dziennikarze dla Zdrowia", a także specjalistycznych warsztatów i seminariów dla dziennikarzy realizowanych przez Stowarzyszenie. 27 lutego 2014 39Człowiecy hej Wam na przednówku,Zbliża się wiosna, niby przyroda budzi się jak co roku do życia, a ten fakt niesie ze sobą oczywiste radosne przesłanie, wzrost, odnowa, szanse, tym razem damy radę, czy nawet burnejkowska cytata, gość w końcu wszedł już do historii zarówno kulturystyki, jak i semiotyki, przy czym do tej drugiej rzeczy nawet bardziej, nie będę się opierdalał i akurat w związku z tymi proroczymi i pogodnymi prognozami powinna rozpierać Cię radość. Jednak Cię nie rozpiera. Może czujesz się samotny? Często czujemy się wiosną samotni. Nawet w związkach, a może wtedy jeszcze bardziej, gdyż samotność we dwoje jest bardziej bolesna, gdyż nie zaspokaja roszczeń. Mamy roszczenia, do partnera, żebyśmy nie czuli się samotni, a jak się jednak czujemy, to dochodzi rozgoryczenie. Nie radzę rościć na wiosnę, gdyż poczucie osamotnienia skraca życie, aż o 14%. Tak podają amerykańscy badacze, a to jest większe cięcie po długości życia, niż otyłość, która oscyluje koło 12%. Jak masz więc wybór, postaw na obżarstwo, byle nie na poczucie odbiegłam świńskim truchtem od wiosny. Jest wiosna, a Ciebie łupie w kościach, we łbie masz kiełbie, w sensie, że masz przymulony intelekt, razi Cię zbyt mocne i nachalne chiaroscuro/światłocień i generalnie czujesz się okropnie. Przez całą zimę robiłeś sobie potworne rzeczy pod pretekstem, że jest zimno i ciemno. Do tego zwalałeś wszystko na to, że mieszkasz w tej okropnej Polsce zamiast na i teraz zamiast czystej radości z wiosny, idzie nowe, jakaś nuta tęsknoty za pledem, nostalgia za gorącą herbatką i zimowym katarem. To uczucie rozbicia jest wynikiem niedożywienia słońcem i Ci odzież na ramionach, chcesz się zwolnić z pracy i zacząć prowadzić działalność, ogólnie marzysz o zmianie. Zupełnie inaczej niż w oswojonym nowym roku, wtedy łatwo jest rzucać postanowienia, które łatwo też za chwilę nie spełnić, ale na wiosnę jest świat się zmienia i wtedy możemy zmienić się my. Tylko dlaczego czujemy się przytłoczeni? Jak grzybki po deszczu powstają strony fitness, krzewiące nową kulturę ciała. Płaskie brzuchy kobiece z sześciopakiem Weidera. Z wewnętrznym aplauzem oglądamy te giętkie persony na ekranach monitorów, ale z bolesną niechęcią myślimy, o tym, że powinniśmy sami swoje gumofilce odkopać z onuc i ruszyć po nowe cielska. Czy kolejny rok odpuścimy? Obok stron fitness na potęgę przecież i chętnie oglądane są strony kulinarne. Dla Ing jang równowagi smaczna pyza, nawet wegańska zbiera podobną wiosna tuż za progiem, a my nie podjęliśmy jeszcze ostatecznej decyzji, czy w tym roku zachorować na cukrzycę, dostać wysokiej homocysteiny w moczu, podwyższyć sobie LDL cholesterol, dostać skrętu kiszek od chia, oszukać się goi, udawać ból pęciny przy bieganiu i oznajmiać dziwne teksty w kształcie. Dwa banany, to tyle cukru, że bałabym się z nimi skontaktować otworem idzie wiosna i pomimo astrologicznych przeciążeń radzę pozbyć się owocowej fobii i postawić na burnejkowskie motto. Jestem zdolny do wszystkiego, pod warunkiem, że nie zrobię w tym roku kolejnej na wiosnę niektórych łupią mięśnie i stawy, w związku z tym można rzucić gałką na podaną garstkę info w tym temacie się, że prawie każdy miał, czy też ma do czynienia z pewnego rodzaju bólami mięśni lub stawów. Często winę za ten stan rzeczy ponosi fakt przepracowania fizycznego lub dużo ćwiczeń, ale często sprawcami bólu mięśni i stawów są czynniki fantomowe. Cokolwiek autor miał na myśli. Tak czy siak chcesz, żeby przestało Cię boleć i rwać. Oto kilka prostych rozwiązań, które mogą temu czerwony kolor phytonutrientu, który jak niektóre z karotenoidów rozpuszcza się w tłuszczach. Czas poczuć się lepiej i zdrowiej wyglądać dzięki Aldze Haematococcus Pluvialis źródła naprawdę silnego antyutleniacza, składającego się z karotenoidowego pigmentu astaksantyny oraz doskonałego antyoksydantu luteiny. Astaksantyna jest porównywalna do beta-karotenu, jednak w strukturze i działaniu antyoksydacyjnym znacznie się różni. Działa dziesięć razy silniej niż beta-karoten i ponad pięćset razy mocniej niż witamina E. Przejście „bariery krew-mózg” oznacza że jej antyoksydacyjne działanie obejmuje mózg i centralny układ nerwowy. Astaksantyna, ksantofilowy pigment Alg Haematococcus Pluvialis nadaje charakterystyczny kolor między innymi łososiom, krewetkom a także przeciwieństwie do innych przeciwutleniaczy, to że astaksantyna jest rozpuszczalna w tłuszczach, oznacza, że ​​zostaje dostarczona bezpośrednio do tkanek i mięśni, dzięki czemu zapobiega prawom utleniania w miejscu naprężeń lub potencjalnych zagrożeń utleniania. To ostatecznie daje mięśniom i stawom doskonałą ochronę dla różnych warunków sprzyjającym zwyrodnieniom, a także pomaga zwalczyć stan zapalny, który często jest przyczyną bóli mięśni i stawów. ChlorellaChlorella jest jednokomórkowym glonem/mikro algą, który zapewnia szeroką ofertę składników odżywczych i korzyści z detoksykacji, co może pomóc zrównoważyć bóle mięśni i stawów. Niektóre z najważniejszych składników odżywczych chlorelli i korzyści obejmują: • Chlorofil – substancja alkaliczna i oczyszczająca, likwiduje zakwaszenia i zwalcza stany zapalne, które są często związane z bólami mięśni i stawów. • Detoksykacja – toksyny często leżą u podstaw bóli mięśni i stawów, a Chlorella ma unikalną zdolność do wiązania toksyn (w tym metali ciężkich, bardzo często odpowiedzialnych za te bóle) i usuwania ich z organizmu. • Glukozamina – pomaga odtworzyć chrząstki i więzadła. • Flora jelitowa – bardzo specjalistyczne podzespoły Chlorelli pomagają stymulować wzrost korzystnej flory jelitowej, która bardzo wspiera zdrową odpowiedź immunologiczną organizmu. Nie każdy wie, że właściwa flora jelitowa jest niezwykle ważna w łagodzeniu bóli mięśni i stawów. • Minerały – Chlorella jest bardzo zagęszczona minerałami i odżywczymi elementami, przez co pokarm ten doskonale uzupełnia ewentualne braki składników mineralnych odpowiedzialnych za bóle mięśni i stawów. MagnezMagnez jest niezbędnym składnikiem mineralnym odpowiedzialnym za 800 procesów enzymatycznych w organizmie. Ten cudowny minerał ma właściwość do rozluźniania napiętych mięśni i zmniejszaniu bólu. Magnez stanowi krytyczną ważność dla zdrowia stawów i mięśni, a blisko 80 % Ludzi boryka się z niedoborem tego minerału, cierpiąc na różne bóle mięśni i stawów. Magnez jest też potrzebny do prawidłowego trawienia i neutralizacji białek zapalnych w organizmie, co prowadzi do większej relaksacji mięśni i stawów. Wyeliminować wszystkie pokarmy, które mogą pogorszyć bóle mięśni Często najtrudniejsze bitwy, jeśli chodzi o zmniejszenie bolesność mięśni i stawów jest wyeliminowanie produktów, które są stale niektórych produktów spożywczych, któe mają wpływ na stany zapalne i bóle mięśniowo-stawowe. • Pszenica (i wszelkie ziarna zawierające gluten) • Kawa • Alkohol • Cukier • Owoce morza (które są toksyczne/ lub skażone rtęcią) • Wieprzowina • Produkty mleczne (szczególnie pasteryzowane)Dodatkowo, czynniki środowiskowe, takie jak zanieczyszczenia metalami ciężkimi i procedury medyczne w postaci amalgamatów dentystycznych (zatrucia rtęcią), mogą stać się sprawcami poważnych bóli mięśni i stawów ze względu na ich powinowactwo z odkładaniem się trucizn w tkankach tłuszczowych w wiadomością jest to, że bóle mięśni i stawów mogą zostać bardzo złagodzone, a nawet wyeliminowane wraz z zastosowaniem wyżej wymienionych środków napisałam w oparciu o opracowanie naturopaty dr. Derka, którego ostatnio Drogiej Socjecie przedstawiałam wraz z 9 321 times, 1 visits today)

bóle mięśni i stawów w okresie menopauzy forum